5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Перад мальбертам, як іконай,
Душа ірвецца да нябёс,
Каб ласкай Божай блаславёнай
У фарбах вылепіць свой лёс.

А лёс мой – маці Беларусі
Веліч неба, крыўда й боль...
О, як сабраць мне краскі ў скрусе
Душой, ахутанай у золь?

Каб перадаць сваё маленьне
Прад гэтай Божаю красой:
Прад васільковым азарэньнем
Палёў. Лугоў, квітнеючых расой.

Прад гэтай вечнай песьняй хлеба-

4
Сярэдні: 4 (1 голас)

О зорка шчасця ў небе Беларусі!...
Слязой упала — сонца ўкрыў кажан.
І быццам Богу, краю я малюся —
Пакінутым магілам і крыжам.

Твайму дакору з часу Рагвалода,
Як на ручнік лягла крывёю ніць.
I, як Хрыстос, распяты лёс народа
Прад вечнасцю ўкрыжованы стаіць.

1989

4.8
Сярэдні: 4.8 (5 галасоў)

У чарнобыльскай зоне
Хаце,
Як старэнькай пакінутай маці,-
Дзьверы забілі цвікамі.
Каб крычаць не магла
Ад гора.
А вокны дошкамі пазабівалі-
Каб бачыць яна не магла
Гарору:
Як дзікім чартапалохам
Двор зарос.
Агарод быльнягом буяе.
Як чарнобыльскі вецер
Здзічэлы
Ваўкамі па краю гуляе.
Як святыя крыніцы усе
Атрутнымі сталі -
У стронцыі-брудзе.
І, як свечкі-бажніцы,

4.333335
Сярэдні: 4.3 (3 галасоў)

Зноў жалейкаю горнай,
               а не гордай сурмой
Плача сэрца маёй Беларусі.
Вянуць краскі лугоў і птушынай журбой
Восень свечкі запальвае ў скрусе.
Развітанне аселіц маіх дарагіх
Застывае ў маўклівым маленні.
А на струнах дажджоў,

4.6
Сярэдні: 4.6 (5 галасоў)

Палессе роднае — любоў мая і боль,
Адны з табой у нас і сны і раны.
З якіх грахоў на іх апала соль
Такой бяды, вякамі нечуванай?

Не абмінула роспачы, трывог
Пакрыўджанага, стомленага веку.
Нібы закляцце, кінуты парог
Глядзіць услед жывому чалавеку.

А маці хойніцкім ці брагінскім наўрад
Малітвамі аплакаць невяртанне —
Тут нават снегу чысты белапад
Балюча адгукнецца раставаннем,

Што раніць цела, а найперш — душу
Трывогаю няведамага лёсу.
Той боль нямы і я ў сабе нашу,
Не давяраючы слязам-нябёсам.

А боль усё мацнее у грудзях,
Бо рушыцца спрадвечных звёнаў повязь:

5
Сярэдні: 5 (3 галасоў)

Стыне боль над роспаччу праклёну
Душаў дрэваў, траваў і вады,
Што плывуць над Прыпяццю замглёнай
Прывідам анёлаў і святых.

Так сыходзіць неба ў адначассе
Перад біблейскім ядзерным канцом,
Перад людскім аплаканым няшчасцем
Светлым промнем веры ў жыццё.

То душа зямлі ў пакутах б'ецца
Плачам чорным ветру і дажджоў.
Хмурнай золлю плач той раздаецца
Ля радзімых вечных курганоў.

Кветкі стомлена да траў хінуцца.
Колькі ў дрэваў засталося сіл?
Божа мой, не дай нам не вярнуцца
Да бацькоўскіх зрынутых магіл.

Сілу дай спакутаваным людзям
Роднага паветра удыхнуць.

4
Сярэдні: 4 (2 галасоў)

Ах, як соладка пахнуць травы,
Ах, як пахнуць яны спакусна...
Кветак ранішніх смак гаркавы
Мёдам-водарам хмеліць вусны.

Удыхаю не пахі рання
З запаветных лугоў тых весніх —
Трапяткое зямлі дыханне,
Што мяне, як травіначку, песціць.

Басаногая ў райскім лузе,
З матылькамі, што кружаць дзесьці,
Як анёлы ў пчаліным гудзе,
Год я маю мо два, мо дзвесце.

Я не знала ў сваім адхланні,
Што Палесся душа — маленнем
Захлыналася. Рваў світанне
Здзек-Чарнобыль грэхападзення.

Аўтары
Лічыльнікі
Раім наведаць

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Як нас знаходзяць
-