4.69231
Сярэдні: 4.7 (13 галасоў)

Я еду кожны год туды,
Хоць часам нехта наракае,
Да роднай хаты, на клады,
Бо сэрцу міла ў родным краі.

Адплачу боль і адлюблю
Адзін за ўсіх аднавяскоўцаў,
Зямлю сваю прыгалублю,
Якую так спаганіў стронцый.

Аптымістычна не пішу,
Хоць веру шчыра ў адраджэнне,
Навек аддам сваю душу
Сваёй зямлі ў распараджэнне.

Хоць кропельку, на нейкі час
Загою раны -- на імгненне.

4.285715
Сярэдні: 4.3 (7 галасоў)

Хаця мінула год нямала
З той чорнай, жудаснай вясны.
Стаіць у снах на ганку мама...
Як сэрца паляць тыя сны!

Я сню раўнюткія пакосы –
Нябожчык бацька рэй вядзе,
Нібы пракладвае лёсы
Нам у палескай злыбядзе.

Іду я ў снах да небасхілу,
Штокрок паглядваю назад,
Бо шлях да бацькавай магілы
Вядзе мяне, да родных хат...

4.6
Сярэдні: 4.6 (10 галасоў)

Напнула
Сутонне
Крысом
І грудзі тугою пячэ.
Блакітны
Не мроіцца
Сон.
Да золку не звёў вачэй
Мне смутак чорных начэй.
Жалобаю,
Жалем,
Журбою
Чарнобыльскі сухавей
Калыша вячыстыя хвоі.
Мяне прытуліў да плячэй
Смутак
чорных
начэй...

4.5
Сярэдні: 4.5 (2 галасоў)

Мрою дзяцінства ласкавага вёсны.
Рог пастуховы разбуджвае сны.
Ткалі нам долю бабуліны кросны,
Плачуць забытыя сёння яны.

Сціхлі музыкі, і песні знямелі,
Высахлі вочы ад слёз назусім.
Гойдае даўняе рэха арэлі,
І не зацепліцца з комінаў дым.

Доля мая – незагойная рана.
З бацькам і маці жыву сіратой...
Больш ек страчае падмецены ганак.
Подых чужыніны ў хаце пустой.

5
Сярэдні: 5 (4 галасоў)

Не да песень, не да весялосці,
Не хмяліць нават чарка віна.
Да бацькоў я прыехаў з горада ў госці,
І ўначы вачэй не самкнуў давідна.

А пад саменькі ранак адолела змора.
І прысніўся пякельны і вычварны сон:
На гары я стаю, а наўкол быццам мора,
Толькі ў ім не вада, а барвовы пясок.

Я пясок паімкнуўся адгрэбці барвовы,
Бо і вёску, і родную хату угледзеў.

4.545455
Сярэдні: 4.5 (11 галасоў)

Спякотаю дыхаў пагодлівы жнівень,
І час на Палессі гарачы стаяў.
Палеткі забрудзіў атрутлівы лівень.
Ніхто тут не сеяў, ніхто і не жаў.

Убачыць такое не зычу нікому:
Цагляная школа лазой абрасла,
Валяецца лялька ля зграбнага дома.
Мая тут сяброўка юнацтва жыла.

Мне цяжка да болю ў такое паверыць.
У кінутай вёсцы гуляе журба.
Пустэчаю зеўраюць вокны і дзверы.

3
Сярэдні: 3 (2 галасоў)
Якія вобразы,
    які ў радках прасвет,
Калі ад болю сэрца
          аж стагнала ...
Хіба я думаў,
          што я быў паэт?
А вершы ўсе
          мая душа пісала.


Не да паэзіі было тады
                 высокай.
Ў журбе малітваў
        светлых не чутно.
Мне голас жальбы
          чуецца здалёку,
І памяці крыжам
          с
4
Сярэдні: 4 (2 галасоў)

Штогод на Радаўніцу крыж
Мне паўстае перад вачыма,
І вабіць на пагосце ціш –
Не скрыпне аніхто дзвярыма.

Прысніўся бацька зноўку мне,
Як “Чорны воран” свой спявае.
Даўно святла няма ў вакне.
І хата нема сустракае.

І здэцца кліча хтось з кладоў--
Душа тады пакутна ные,
Бо памяць жыцьме пра дзядоў,
Пакуль магілы іх жывыя.

Як пакаяльную віну,
Жалобу ў чарачку наліўшы,

4.666665
Сярэдні: 4.7 (3 галасоў)

Круціла стылая завея.
Дарогу снегам замяло.
Хаваць старую Пелагею
Прывезлі ў роднае сяло.

Каня спынілі на хвіліну
Сярод здзічэлага сяла,
Дзе ў доме ў засені каліны
Калісь нябожчыца жыла.

Капалі дол – не чужаніцы.
Маўчаў заснежаны прастор.
Не галасілі маладзіцы –
Яе адпеў высокі бор.

Пустыя. цёмныя акенцы.
Жаўцеюць свежыя груды...
І едуць зноў перасяленцы

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Крочу да небакраю,
Ды не відаць яго.
Позірку не хапае –
Засумняваўся Бог.

Побач усім жывецца
Нібыта чынам чын.
Я штосьці ў паняверцы,
Часам і без прычын.

І без надзей кружуся
Ціха ў блакітных снах,
Як над буслянкай бусел,
Дзе не радзіўся птах.

Бог пазірае ўсцешна
На дзівака свайго –
Хай пракладае сцежкі...
І мне ўсміхнуўся Бог.

5
Сярэдні: 5 (2 галасоў)

Хоць сто гадоў міне,
А можа нават дзвесце,
Захочацца ўдвайне
Мне болеч распавесці

Тым, хто не знаў пакут
У сумных успамінах,
Тых, хто радзіўся тут,
Чыя тут пупавіна.

Дзе кожная вярста
На бальшаках вітала.
Тут лес павырастаў,
Дзе кнігаўка гукала.

Спаўна спазналі боль
І памірацьмем з болем,
Да скону чорны боль
Не дась і ў снах патолі.

Спрадвеку вёска нам

4
Сярэдні: 4 (1 голас)

Амаль штогод дахаты еду,
Бо памяць клікае душу,
Наведаю магілы дзедаў,
Як памінальную імшу.

Няма маёй радзіннай хаты,
Пазарастала ўсё кругом,
Хмызняк ашчэрыўся зацята,
Лясным дыхнула халадком.

Дамоў з трывогай прыязджаю,
Бо сны спакою не даюць.
Тры хаты ў вёсцы сустракаюць,
Тры бабы ў іх яшчэ жывуць.

Зайшлі на двор да цёткі Шуры,
Шчыруе – соліць агуркі.

5
Сярэдні: 5 (3 галасоў)

Ноччу на пужлівую маланку
Сумнымі вачыма я гляджу,
Слухаю пяшчотна калыханку
Бліскавічна-зорнага дажджу.

З подыхам далёкай навальніцы
Мроіцца палеская зямля.
Стукаюць маленства аканіцы,
Будзяць успаміны спакваля.

Гулкія грамовыя раскаты
Джаляць неадступнаю тугой.
Край мой на крыжы распяты,
Я – яго замучаны ізгой.

Хоць ты захлыніся ў адчаі,
Хоць ты дзікім голасам крычы,

5
Сярэдні: 5 (3 галасоў)

Палошча вятрыска збуялыя гоні,
Люляе ўспаміны задумлівы бор,
І мчаць мае згадкі – крылатыя коні –
У снах на палескі на родны прастор.

Бо там я пакінуў нязбыўныя мары –
Дадому ірвецца бясконца душа,
Дзе я у маленстве блукаў па імшарах,
Дзе ўецца да хаты старая шаша.

Хоць знаю – не будзе ніколі звароту,
Ў той час непаўторны, той час залаты,
А сэрца ўсё болей ад году да году

Аўтары
Лічыльнікі
Раім наведаць

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Як нас знаходзяць
-