5
Сярэдні: 5 (5 галасоў)

Божа, які ты ёсць на небе, звяртаюся да цябе! Бо вельмі галосіць душа і балюча на сэрцы.

Хачу пачуць, Усявышні, за што пакараў ты маю шматпакутную Зямлю-матухну? Чым жа яна вінаватая перад табою?

5
Сярэдні: 5 (4 галасоў)

Я жыву ў невялікім зялёным і ўтульным гарадку Горкі, на ўсходзе Магілёўшчыны. I хоць мой куток не вельмі закранула чарнобыльская трагедыя, аднак я ведаю, што яна прынесла ўсім беларусам. Мне было чатыры гады, калі ўзарвалася атамная станцыя і насеяла гора на Беларусі. Няшчасце і боль пацярпеўшых я пачаў разумець крыху пазней, калі пайшоў у школу, навучыўся чытаць і пісаць, спяваць песні.

5
Сярэдні: 5 (4 галасоў)

Тады яшчэ ніхто не ведаў, што самае забруджанае месца ў бабулінай Малінаўцы — старасвецкая груша-дзічка. Мала хто памятае, колькі ёй гадоў. I расла яна акурат на бабуліных сотках.

4.333335
Сярэдні: 4.3 (9 галасоў)

У класе ідзе ўрок фізікі. Тэма ўрока: "Біялагічнае дзеянне радыеактыўных выпраменьванняў". Гучаць словы: "радыяцыя", "доза выпраменьвання", "ізатопы", "кюры", "цэзій", "стронцый", "радыяцыйная зона бяды", "Чарнобыль". Я чытаю радкі з падручніка: "Жывая клетка — гэта складаны механізм, не здольны працягваць нармальную дзейнасць нават пры малых пашкоджаннях асобных яго ўчасткаў.

5
Сярэдні: 5 (2 галасоў)

Вось так і чарнобыльцы, быццам патрывожаныя птушкі, разляцеліся па ўсім белым свеце ад сваіх ужо наседжаных, але разбураных Чарнобылем гнёздаў.

0

Гэты дзень у красавіку быў такі цёплы, што здавалася, быццам ужо лета. У размове маці з татам я ўпершыню пачула слова "Чарнобыль". Бацькі былі вельмі ўсхваляваныя. На вуліцы, памятаю, я заўважыла незвычайнае: пасля высыхання лужын заставаўся зялёна-жоўты з белым налёт. Дарослыя казалі: "Радыяцыя".

0

Придет время, когда вы подумаете, что все кончено.
Вот это и будет началом.

Луи Ламур

Когда люди переживают какое-то горе, болезнь или что-то еще, они сами меняются. И, пройдя через все это, уже никогда не будут такими, как прежде...

0

Бяда, як драпежная птушка, распасцерла крылы і глядзіць на нашу зямлю, цікуючы чарговую ахвяру. Да апошняга часу я толькі чытаў, глядзеў па тэлебачанні, слухаў сумныя аповеды маці, бабулі, настаўнікаў пра чарнобыльскую навалу.

0

Ура! У меня родился братик! Это произошло 27 апреля 1986 года.

Яркий солнечный день. Жара. Мне 5 лет. Я очень долго ждал этого события. Мы с мамой и папой считали деньки, придумывали имена. Все почему-то точно знали, что будет у меня братик.

0

Когда я была маленькой, часто ездила в деревню к бабушке. Помню ее натруженные руки, шершавые от ветра и пота, как кора, но такие нежные, когда ласкали меня. Помню дедушку, доброго и трудолюбивого. Он был садовником и пчеловодом. Золотой рой пчел кружился над вековой липой.

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

На зямлі — вясна. Абуджэнне ўсяго жывога: травінак, лісцікаў, пяшчотных першацветаў-красак... Пара надзей. I дзень нацыянальнай жалобы...

Чарнобыль — нацыянальнае бедства, якое трагічна паўплывала на лёсы соцень тысяч людзей. Хіба не так?

0

или Хиросима — Нагасаки — Чернобыль. Как это было...

Из книги Всеволода ОВЧИННИКОВА "Горячий пепел ":

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Хацелася зваліцца і заснуць,
Ды так, каб болей гэты свет не бачыць,
Каб не замольваць страшную віну
За тое, што не можам перайначыць
Нічым, ніколі палыновы дзень
З сляпучым сонцам у смузе варожай,
Дзе і зямля, і тысячы людзей
Заложнікі, і ты між іх — заложнік...

Сяргей Законнікаў

26 сакавіка 1994 года

2
Сярэдні: 2 (1 голас)

В Беларуси, наверное, нет ни одной семьи, которую бы не затронула чернобыльская трагедия.

Мне было тогда 8 лет, и я толком не понимала, что произошло. Мой мозг сильно напрягался, пытаясь понять, что такое радиация и атомная станция. Мой взгляд, полный интереса, не мог найти в разрушенной станции всего ужаса катастрофы. Ведь тогда, в 1986 году, было только начало, а конец, увы, еще далек.

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Кажуць, што лёс даецца Богам, калі чалавек толькі нараджаецца. Які ж лёс наканаваны мне, звычайнай палескай дзяўчынцы?

0

Сколько лет мы носились с идеей и верой в наше человеческое превосходство, всевластие, дарованное якобы нам научно-технической цивилизацией. Эта слепая вера "в науку", "в технику" рухнула, наконец, вместе с бетонными перекрытиями четвертого блока.

0

Моя мама говорит, как таковой судьбы у меня еще и нет. Мне всего 15 лет. Мол, не успела я пока с жизнью столкнуться, почувствовать ее горький вкус. Только после этого люди начинают задумываться над своей судьбой...

4
Сярэдні: 4 (1 голас)

Синее-синее небо. Яркое-яркое солнце. Мой красный шар уносит ветер, и я громко начинаю плакать. Но мне не жаль шара. Мне хочется попасть в автобус, который сейчас тронется и увезет мою маму в далекий и незнакомый Киев. Каждый день папа надувает мне по шару. Так мы считаем дни, ожидая маму. Наконец, шаров шесть, и подходит время возвращения.

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Усім знаёма радасць з ледзь чутнай рысаю трывогі, якая так ласкава і лагодна агортвае сэрца з прыходам вясны. У гэты час усё абуджаецца ад доўгага сну. На залітых цяплом і святлом ускрайках лесу ўдыхаюць свежае вясновае паветра першыя кветкі. Колькі цяпла, прыгажосці і пяшчоты ў іх мігатлівых пялёстках! Усё навокал маладзее, пачынае жыць.

0

В свои восемь лет я не могла полностью осознать ту беду, которая постигла нас.

Первое сообщение об аварии мы услышали спустя два дня. Нам казалось, что это не так страшно, что это не у нас, а в другой республике. Мы даже не подозревали, что совсем рядом существует Чернобыльская АЭС.

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Хто мог тады падумаць, што над нашай квітнеючай зямлёй навісне ядзерная смерць?! "Апошнім папярэджаннем чалавецтву" назваў чарнобыльскую аварыю амерыканскі вучоны Р. Гейл. Для тых жа, каго апаліла "зорка Палын", чые атруціла воды, землі і паветра, — гэта ўжо не папярэджанне, а рэальнасць, трагедыя.

0

Незразумелы і нябачны вораг. Вораг, які пакуль яшчэ не паказаў усю сваю страшэнную сілу, — Чарнобыль...

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Слышу подчас, что люди пришли на Землю из Космоса. Земля — наш дом. А ее трогательное украшение — это дети, живые цветы Земли. Возможно ли представить ее без этого украшения? Нет! На Земле были созданы условия для жизни детей. У каждого из них своя судьба, свое предназначение. Важно оставить добрый след в своем земном доме, в суматохе не растерять все лучшее, что дали тебе родители!

3
Сярэдні: 3 (1 голас)

моему кумиру Александру СТОВБЕ,
лейтенанту, геройски погибшему
в Афганистане

Покой твоей душе, Саша! Сегодня мне приснился удивительный сон. Как будто Вы живой и пришли ко мне в гости. Мы сели на лавочке и долго-долго беседовали о жизни, об Афганистане и еще о многом. Ты вздохнул:

— Счастливый ты, Серега! Живешь, а я рано ушел из жизни, в 22 года.

0

Мне было ўсяго пяць гадоў, калі нашу невялічкую вёсачку апаліў Чарнобыль.

3.666665
Сярэдні: 3.7 (3 галасоў)

Родны дом, родная вёска, родны горад, Радзіма. Калі ў нашай душы пачало ўзнікаць замілаванне да ўсяго гэтага? Мабыць, з маленства, калі ў сэрца западуць нейкія вобразы, гукі, словы і нават пахі. I гэтыя ўспаміны цепляць, падтрымліваюць у цяжкую хвіліну. Дзе б ты ні быў, дзе б ні жыў, а ўспаміны пра дзіцячыя гады не пакідаюць чалавека нават у сне.

0

За шлагбаум текут облака!
Век двадцатый – тупик человечества?

Игорь Шкляревский

0

Сёння незвычайны дзень — дзень нараджэння маёй матулі. Пасля святочнага абеду будзем піць чай з тортам, які ўчора вечарам прыгатавала мама, упрыгожыўшы яго крэмавымі ружамі.

Пасля абеду ўзняўся моцны вецер. Пад яго парывамі нізка згіналіся высокія дрэвы. Нечакана пайшоў дождж, той самы, які нёс бяду.

0

Чарнобыль... Быль, быль, быль...
Чарнобыль... Боль, боль, боль...
Збавенне дзе? Дзе? Дзе?..
А ў сэрцы золь... Золь, золь...

Гэта радкі маёй настаўніцы.

Так ужо было наканавана лёсам, што маю вёску і яе жыхароў не абмінула гэтая ліхая навала...

0

Быў час, калі пра Чарнобыль мала хто ведаў. Цяпер мы ўспамінаем пра атамную трагедыю кожны дзень з болем у сэрцы.

0

Беларускі народ пакутуе цяпер больш за іншых. Павялічылася смяротнасць насельніцтва, многія людзі цяжка хварэюць. Прывяду сумны прыклад з жыцця маёй сям'і. Праз год пасля чарнобыльскай аварыі раптоўна памерлі адзін за другім мае дзядуля и бабуля. Гэта было вялікім горам для мяне і маёй маці. Я вельмі любіў іх.

0

Радиация не оставляет в покое ни взрослых, ни детей. Очень многие страдают лучевой болезнью, жители некоторых районов Беларуси и Украины переселены. Люди оставляют все, что нажили за многие годы. Это ли не трагедия?!

0

Я никогда не забуду той черной, наводящей первобытный, животный страх тучи. Она появилась в солнечный светлый день, и этот контраст подсказывал: пришла беда. Так в мою жизнь ворвался Чернобыль.

Прошло восемь лет, и во многих белорусских домах уже побывала чернобыльская смерть. Но как не хочется думать о безысходности, когда тебе только шестнадцать.

0

Слава Богу, наша семья, близкие мне люди не принимали участия в ликвидации аварии. Мы жили, по словам чиновников, в местности с допустимыми дозами радиации. Но может ли радиация быть допустимой? А болезни, внезапно пришедшие в семью? Могут ли они быть допустимыми?

3
Сярэдні: 3 (1 голас)

Видеть слезы матери всегда тяжело. А особенно восьмилетнему ребенку...

— Мамочка, не плачь. Что случилось?
— Деточки, милые, ой, горе, горе!..

Тогда, конечно, трудно было понять, что такое Чернольская АЭС, какое отношение к нам имеет тот пожар, ведь это так далеко. Правда, настораживали наставления классного руководителя:

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Калі здарылася непапраўнае, тыя жыхары, якія аказаліся ў забруджанай радыяцыяй зоне, былі адселены ў менш забруджаныя раёны, дзе жыццё іх было ў большай бяспецы.

Аднак гэта не пазбавіла нас ад праблем.

0

Першага мая мае бацькі перабіралі недалёка ад дома насенную бульбу. Было спякотна. і я часта насіла ім піць ваду.

А вечарам на захадзе з'явілася пыльная хмара. Яна хутка набліжалася. Мы ледзь паспелі забегчы ў калідор нашага дома. I тут такое пачалося! квальны вецер, пясок, салома, папера, галінкі дрэў праносіліся з вялікай хуткасцю. Так было хвілін дзесяць. Потым сціхла.

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Жыццё пражыць —
не поле перайсці.

Народная прыказка

Жыццё! Як радуецца кожная маці, калі дорыць жыццё свайму дзіцяці. I пакуль мы, дзеці, вельмі слабыя, яна абараняе нас ад любой нягоды. А сёння? Хіба можа маці абараніць нас адна ад бяды, якая прыйшла да ўсіх беларусаў?

0

"Третий ангел затрубил в свою трубу, и огромная звезда упала с неба, пылая, словно факел, упала на треть рек и источников. Имя звезды было Полынь, и треть всех вод стала горькой. И многие умерли от этой воды, ибо стала она горькой".

Откровение Иоанна.

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

На дзень аварыі на Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі мы з маці і маленькай сястрычкай былі ў Рэчыцы Гомельскай вобласці. Наслухаўшыся пра аварыю, адразу ж пачалі збірацца да дзядулі ў горад Івацэвічы на Брэстчыну. Але не маглі купіць білетаў. Неўзабаве нам пашанцавала, купілі... I вось мы ў Івацэвічах. Толькі праз год вярнуліся дамоў у Мазыр.

5
Сярэдні: 5 (2 галасоў)

Тот учебный год закончился раньше, чем положено. Детей вывозили на оздоровление. "В чистую зону", — слышали мы от взрослых. А какая у нас зона?.. Из нашей школы все дети тоже уехали. Мы, младшие, поехали отдыхать под Минск, в пионерский лагерь "Березка".

0

Чернобыль... Маленькая точка на земном шаре. А в апреле месяце 1986 года о ней узнала вся планета.

Деревня моего детства — Белобережская Рудня — находится в 30 километрах от Чернобыльской атомной электростанции. И моей семье пришлось испытать горе, которое принесла людям авария. Не по рассказам очевидцев, а собственными глазами я увидела, как люди с тоской бросали свои дома.

0

Евангелле сцвярджае: "Пазнай ісціну, і яна зробіць цябе вольным". Жудасная праўда пра атамны выбух над Прыпяццю адкрылася жыхарам пацярпелых раёнаў не адразу, а толькі праз некалькі год з таго чорнага дня. У пакутах і

0

Вот уже восемь лет я живу в деревне Романовка Мозырского района. Так распорядилась судьба. До этого моей родной была деревня Дворище Наровлянского района.

4.333335
Сярэдні: 4.3 (3 галасоў)

У нашай хаце свята — маёй матулі споўнілася сорак. З'ехаліся госці з розных куткоў тады яшчэ адзінай магутнай дзяржавы: з Кіева, Ленінграда, Цалінаграда, Салігорска. Навезлі падарункаў не толькі маці, але і мне, малому дзесяцігадоваму хлапчуку.

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Беларусь! —
Боль земная и грусть.
Испарюсь,
Но на солнечном взлете
Грядущего дня
Я росой обернусь,
Жизнью новой вернусь,
Беларусь!

Валерий Гришанович

0

Каторы год гэты цудоўны край, які называлі жамчужынай Беларускага Палесся, прыцягвае пільную ўвагу вучоных і спецыялістаў амаль усяго свету. Да той трагічнай красавіцкай ночы 1986 года, калі на дубровы і лясы, на палеткі і квітнеючыя сады пасыпаўся "мірны" атам, гэты куток быў, бадай, адным з самых чыстых у Беларусі. Ды Чарнобыль не спыніў жыццё. Яно працягваецца.

0

Все меньше —
окружающей природы,
все больше —
окружающей среды.

Роберт Рождественский

Отчетливо помню тот и последующие за ним дни. Мы с мамой собрались ехать в город за покупками. Вышли на улицу. Но что такое? Молочный густой туман окутал землю, машины едут со светом. Мама говорит, что такого тумана еще никогда не было. Пришлось вернуться домой.

0

Был солнечный весенний день. Мы с мамой ходили в лес за деревьями. Домой несли березку и рябинку, чтобы посадить под окнами. Мы были недалеко от дома, когда неожиданно поднялась буря. Не стало видно ни неба, ни солнца. Пыль забивала глаза, рот. Мы вбежали в дом. Внезапно поднявшаяся буря так же внезапно и утихла.

Мы жили счастливо, радовались всему,
Каждой травинке, ромашке на лугу.

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Я ўспамінаю, як мне, тады яшчэ малой, вусцішна было класціся спаць, увесь час здавалася, што прыйдзе страхалюдны Чарнобыль, схопіць мяне і панясе, як у страшнай чарадзейнай казцы, некуды далёка-далёка, і не ўбачу я ніколі ні матулі, ні бацькі.

З цягам часу звыкаешся з усім. Пазней не было ўжо так страшна. Падрасла? Змірылася? Ці скарылася?

0

К вам обращаюсь я, дитя Чернобыля. Хочу донести мою боль, мой страх перед невидимой смертью, перед неизвестностью.

В тот роковой год я собиралась поступать в первый класс. Где было понять мне тогда, что происходило. Помню только необычайно взволнованных мать и отца. И запрет на все. В детском саду нас держали в комнатах, как в тюрьме.

0

Неабсяжная сінь высокага неба. Цёплыя, пяшчотныя хвалі Сожа лагодна падкатваюць да берага. Мы, хлапчукі, збіраемся і гуртам з крыкам і гаманой бяжым да ракі. Паветра такое чыстае, здаецца, ніколі яго не нап'ешся ўдосталь. А вось і белакрылай птушкай праплывае па Сожы цеплаход. Мы нешта крычым яму ўслед — і я прачынаюся...

0

Я представляю, как серое облако поднимается над городом. Весенний ветер, глупый и безрассудный, несет с собой тысячи смертей в далекие края — ведь путь для него везде и всегда открыт. Птицы, оказавшиеся поблизости, не постигли всю горечь создавшейся ситуации и последовали примеру ветра: подхватив, понесли на своих крыльях радиоактивную пыль на сотни километров.

0

Авария на Чернобыльской АЭС жестоко напомнила, что люди еще не освоили ту могучую энергию, которую сами вызвали к жизни.

На границе Украины и Беларуси, вдоль Днепра, раскинулся небольшой поселок городского типа, утопающий в зелени, весь в вишнях и яблонях. Это Комарин, моя родина.

0

К Богу праб’юся праз
кардоны ўсіх сакратарак.
I на каленях скрываўленых
буду у Бога прасіць:
Хойнікі, Брагін, Нароўлю
вярні безадкладна,
чыстымі, чыстымі,
чыстымі мне
і народу вярні.

Уладзімір Верамейчык

5
Сярэдні: 5 (2 галасоў)

Мае дзед з бабуляй жылі ў вёсцы Рэчкі Веткаўскага раёна, жылі адны, бо дзеці, як тыя птушаняты, даўно разляцеліся з бацькоўскага гнязда. Толькі я, адзіная ўнучка, жывучы паблізу, наведвала іх кожныя святы, прыязджала і на вакацыі. Добра памятаю, колькі чуллівых слёз і радасці было ў старэчых бабуліных вачах, калі я з усмешкай на вуснах бегла ад аўтобуснага прыпынку да хаты.

5
Сярэдні: 5 (2 галасоў)

Мой родны кут — Ветка — невялікі гарадок па-над Сожам. Там нарадзіліся мая маці, бабуля і прабабуля. Мне здаецца, што гэта самы прыгожы і прывабны куточак нашай роднай Беларусі. Калісьці, зусім даўно, тут нават Емяльян Пугачоў спыняўся на адну ноч. А які ў нас музей!

0

Экалогія — навука аб узаемаадносінах
паміж чалавекам і навакольным ася-
роддзем.

Чарнобыль... У назве гэтага старадаўняга горада быццам нейкае змрочнае прадказанне. Было, быль... Але, на жаль, Чарнобыль — гэта не быль сівых вякоў, не мінуўшчына, гэта сучаснае — гора, пакуты, боль, слёзы.

0

Бегаў сын на прасторы...
Дзе там ведаць было,
Што з Чарнобыля гора
Хмарай сіняй плыло...

Эдзі Агняцвет

4
Сярэдні: 4 (1 голас)

Чарнобыльскі пыл, як смецце,
Вятры пазмятуць куды?
Жывём мы на гэтым свеце
Заложнікамі бяды.

Рыгор Барадулін

Усё далей і далей адыходзіць тое, што ўскалыхнула ўначы горад Прыпяць, навакольныя сёлы, старажытны гарадок Чарнобыль і ў цэлым Палессе.

Пачаўся адлік трагічнага часу.

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Сейчас мне тринадцать. Живу в Минске. Каждое лето я ездила отдыхать, набираться сил и здоровья к бабушке, которая жила в деревне Губаревичи Хойникского района. Не исключением был и тот злополучный год.

0

Мне было тогда семь с половиной лет. Жила я с бабушкой и дедушкой в деревне Дроньки Хойникского района. Училась в первом классе. И вот нас постигла беда. Когда я вышла утром на улицу, мне очень хотелось пить. Дома, деревья, земля — все было покрыто тонким слоем серого налета.

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Лето 1986 года... Перед каникулами из Ленинграда позвонила папина сестра. Она была очень расстроена, плакала, сказала: "У нас здесь считают всех беларусов обреченными. Пришлите детей хотя бы на месяц". Папа взял отпуск и повез меня и брата в Ленинград. Мы быстро подружились с нашими одногодками во дворе.

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

У 1986 годзе я была яшчэ маленькая і нічога не разумела. Але некаторыя дні гэтага года назаўсёды засталіся ў маёй памяці.

24 красавіка 86-га.

5
Сярэдні: 5 (2 галасоў)

26 апреля был удивительно яркий и красивый день. К нам пришли друзья нашей семьи со своими детьми, чтобы поздравить моего младшего брата Сашу с днем рождения. Мы вместе долго гуляли по парку, катались на качелях. Все были довольны! И вдруг небо резко потемнело, поднялась сильная песчаная буря. Мы побежали домой, а ветер срывал панамки у малышей и забивал песком глаза, нос, волосы...

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

Нелегкие испытания выпали на долю нашего и других народов — пережить самую серьезную из аварий, которые когда-либо случались на ядерно-энергетических объектах. Перед погибшими в чернобыльском пекле склоняем мы головы.

4.77778
Сярэдні: 4.8 (9 галасоў)

Чорнае слова, як чорнае сонца, бяз-
літасна ўскацілася на беларускі не-
басхіл. Яно, нібы чорнае зацьменне,
усё пачарніла: і зялёную траву, і праз-
рыстую ваду, і блакітнае неба.

Янка Сіпакоў

5
Сярэдні: 5 (1 голас)

У красавіцкую ноч 1986 года на ціхія дубровы і хваёвыя лясы, на палеткі і квітнеючыя сады, на школы і бальніцы пасыпаўся "мірны атам". Каб сустрэць яго ў "абдымкі", былі кінуты тысячы людзей.

Чарнобыль паклікаў і майго тату, які служыў у аддзеле ўнутраных спраў. Я тады вучылася ў першым класе і ніяк не магла зразумець, чаму так доўга няма таты дома.

0

Калі распадзецца стронцый,
Адпрэчыўшы злую бяду,
Лёс мой, пад тваё сонца
Я ўжо не прыйду.

Мікола Мятліцкі

0

Мы птушкі аднаго гнязда,
Ды нас па свеце раскідала...

Уладзімір Шаўкашытны

Уявіце сабе маленькую дзяўчынку, якая толькі-толькі пайшла ў школу.

0

Я не памятаю дзень, калі ўсё гэта здарылася. Але для мяне канец красавіка быў радасным: апошні яго дзень — дзень майго нараджэння. I я лётала як на крылах, лічачы хвіліны.

Далейшыя дні былі цудоўныя: яркае сонца, цвіценне каштанаў і мы, апранутыя ў лёгкія сукенкі.

0

Главнейший медицинский закон звучит так: «Не навреди!». К слову,очень правильный закон, так как сколько могут рассказать о «доброжелателях»,которые, так или иначе помогли пострадавшему. Спору нет — дело благородное, ноотноситься нужно без фанатизма.

Аўтары
Лічыльнікі
Раім наведаць

Каб дадаць спасылку
на Ваш сайт, пiшыце ў
зваротную сувязь

Як нас знаходзяць
-